ولايت وسيله و واسطه عبوديت خداوند

[zahra]

ولايت وسيله و واسطه عبوديت خداوند


قال الباقر عليه السلام:

«إنّما يعبد الله من يعرف الله، فأمّا من لايعرف الله فإنّما يعبد هکذا ضلالاً. قلت: جعلت فداک فما معرفة الله؟ قال: تصديق الله عرّ و جلّ و تصديق رسوله صلي‌الله عليه و آله و سلم و موالاة عليّ عليه‌السلام و الائتمام به و بأئمة الهدي عليهم‌السلام و البرائة إلي الله عزّ و جلّ من عدوّهم، هکذا يعرف الله عزّ و جلّ.»(اصول کافي، ج 1،(از دوره دوجلدي)، باب معرفة الامام، 138).



در روايات متعددي تحقق بندگي و عبوديت به اموري مشروط شده است که بازگشت همه آن‌ها به اتصاف به ولايت الهي باز مي‌گردد و چون ولايت الهي نيز چيزي جز ظاهر توحيد نيست، عبوديت تنها با اتصال و اتصاف به مظاهر تام و کامل توحيد در مراتب عالم و هستي امکان‌پذير خواهد بود.

اين مظاهر موجودات پاک و مقدسي هستند که نه در سير قوس نزولي به غير خداي متعال آلوده شده‌اند و نه در سير قوس صعود به چيزي آلوده يا متصف مي‌شوند.




​

​

​

​

 

[zahra]

​

مقصود از آلودگي به غير خدا دو چيز است:

1- اختلاط و آميزش وجود آن‌ها به عدم و نيستي
2- تعين وجودي خاص به‌گونه‌اي که آيه و نشانه وجهي از وجوه بي‌نهايت حق تعالي باشند.



پيش از ان‌که اين دو نشان آلودگي و آميزش به غير خدا را توضيح دهم بايد به جايگاه انسان در مراتب عالم هستي و نيز موقعيت او در پيدايش کثرت‌هاي ممکن و وساطت او در افاضه خداي متعال و چگونگي قرارگرفتن وي در مجاري فيض حق تعالي اشاره کنم.


همه موجودات عالم هستي، مجردات و ماديات، تعينات عالم طبيعت، ملکوت، جبروت و بالاتر از آن، موجوداتي که به چيزي غير از خدا علم ندارند و حتي از خود نيز بي‌خبرند و مصداق اين لطيفه غيبي هستند که:

در بي‌خبري از تو، صد مرحله من پيشم
تو بي‌خبر از غيري من بي‌خبر از خويشم



​

​

​