رسانه انجمن یه حس خوب، تقدیم می کند:
جایی که هوش مصنوعی از یک حس واقعی میخواند، در آهنگ بسیار زیبا و شنیدنی Memory of Water.
توضیحات: شعر این کار از من هست و فلسفه پشتش اینه که؛ سالهاست فرضیهای وجود دارد که میگوید آب شاید بتواند اثری از اطلاعات یا رویدادهایی که با آن در تماس بوده را در خود حفظ کند؛ ایدهای که به «حافظه آب» معروف است. این فرضیه هنوز از نظر علمی اثبات نشده و محل بحث است، اما بهعنوان یک استعاره، تصور عجیبی را به ذهن میآورد...اگر آب بتواند خاطرهها را هم با خود حمل کند، امان از روزی که خاطرات کسی را دوباره به یادت بیاورد.
پخش آنلاین از رسانه یه حس خوب:
ترجمه شعر :
امشب باران آرام میبارد،
و روی شیشهی پنجرهام سر میخورد.
انگار دوباره و دوباره،
در هر قطره دنبال نام تو میگردد.
نورهای شهر میشکنند
و روی جریان آب رنگ میپاشند.
اما میان تمام این نورهای نئونی،
من فقط جای خالی تو را میبینم.
شاید خاطرهها
در گوشههای ذهن نمیمانند.
شاید جایی پنهان میشوند،
در ژرفای جریان آب.
اگر آب حافظهای ندارد،
پس چرا هر بار که باران میبارد،
نام تو را دوباره به یادم میآورد؟
هر قطره،
داستانی ناتمام است...
از تو،
از ما،
از آنچه روزی بود.
میگویند هیچ رودخانهای
یک آب را دو بار از خود عبور نمیدهد.
اما من،
هر شب،
در همان بهشتِ قدیمی قدم میزنم.
دنیا آدمها را فراموش میکند،
و آنها را پشت سر جا میگذارد.
اما باران...
باران، هر بار،
همهچیز را به خاطر دارد.
اگر آب حافظه دارد،
پس جایی در این دنیای تنها،
پژواک صدای ما
هنوز درون قطرهای زنده است...
هنوز...
درون قطرهای زنده است...
آخرین ویرایش: