پس ازحمله مغولان به ایران و به ویژه پس از انقراض خلافت عباسی نوعی از سردی در روابط ایرانبا مراكز نشر اسلام در آن دوره پدید آمد. این سردیدر دوران پس از ایلخانان ودر دوران چیرگی تیموریان و تركمانان به بیشترین حد خودرسید . اما دردوران حكومت صفویان ورق برگشت زیرا یكنابغه كم سن و سال به نام شاه اسمعیل با ادعای مأموریت از سوی امام زمان و همچنینادعای یافتن كمر و شمشیر و تاج و فرمان خروج از سوی امام زمان ، طغیان خود را برپادشاهان آن دوران كه سنی مذهب بودند به صورت قیامی مذهبی و مأموریتی دینی ارائهكرد و مدعی شد كه هر كاری كه انجام می دهد به حكم و اراده امام زمان است . این موضوع( آمیزش دین و سیاست ) برای آن بود كه سلطنت خود را به صورت یك ماموریت مقدس دینیو الهی در بیاورد. این موضوعكم كم چنان جدی شد كه نصب پادشاهان صفوی به سلطنت از جانب امامان صورت یك حقیقتاعتقادی گرفت ، به ویژه كه عالمان مذهبی آن زمان هم بخاطر كسب موقعیت و ... دربارهتایید سلطنت شاه اسمعیل و سایر شاهان صفوی شروع به جعل احادیث و روایات اسلامی كردند. ایناعتقاد تا پایان سلطنت صفویان با قوت تمامرایج و محور اصلی فعالیتهای سیاسی و اجتماعی و دینی و فكری و عامل اصلی نفوذ فرهنگو زبان تازی در ایران بود . در دورانصفوی بنا به دلایل ياد شده و برخی دلایل دیگرموقعیت مناسبی برای توان یابی مجدد و ریشه ای فرهنگ تازی و نفوذ مجددش از راهآموزش و پرورش در اندیشه و زبان طبقه باسواد ایران فراهم آمد .